- 6 Şubat depremlerinde yakınlarını kaybeden 25 yaşındaki genç, ağır travma sonrası kendisini eve kapatarak toplumdan izole oldu.
- Psikolojik tedavisini ve ilaçlarını yarıda bırakan Özbay, aylardır kişisel bakımını yapmadığını ve dışarı çıkmadığını söyledi.
- İyileşmek istemediğini ifade eden genç, gününün tamamını telefon ve bilgisayar oyunlarıyla geçiriyor.
Kahramanmaraş merkezli 6 Şubat depremleri, Hatay’da yaşayan Barış Özbay’ın hayatında derin değişikliklere neden oldu. Depremde evini ve yakınlarını kaybeden 25 yaşındaki Özbay, üniversite eğitimini yarıda bırakırken zamanla sosyal yaşamdan uzaklaştı. Yaklaşık 3 ay hastanede tedavi gören genç, taburcu olduktan sonra Antakya’daki evine döndü. Özbay’ın bugünlerdeki yaşamının büyük bölümünü ise cep telefonu ve bilgisayar başında geçirdiği öğrenildi.
Deprem sonrası yaşamdan uzaklaştı
Antakya ilçesi Gazi Mahallesi’nde annesi Semra Özbay ile birlikte yaşayan Barış Özbay, depremlerin ardından yaşadığı ağır sürecin etkileriyle mücadele etti. Üniversite eğitimini yarıda bırakan Özbay, zaman içerisinde evden çıkmamaya ve günlük yaşamının büyük bölümünü dijital dünyada geçirmeye başladı.
Bir süre hastanede tedavi gören Özbay, taburcu edilmesinin ardından kendisine verilen ilaçları kullanmayı bıraktığını ve eski düzenine döndüğünü anlattı.
Gününün büyük bölümünü telefon başında geçiriyor
Sabah saatlerinde telefonunu kullanmaya başlayan Özbay, gün içerisinde uzun süre oyun oynadığını ve uyku düzeninin de değiştiğini belirtti.
Günlük hayatını anlatan Özbay, şu ifadeleri kullandı:
"Telefonla zaman öldürüyorum, yapacak başka bir şeyim olmadığı için bütün gün oynuyorum. Uykum gelince uyuyorum. Dün saat 05.00'te uyudum, diğer gün daha erken uyudum ve günden güne değişiyor. Hastaneye yattım yaklaşık 3 ay kadar ama bir değişiklik olmadı hayatımda. Psikologların nasıl çalıştığını tam olarak anlayamayacağım ama büyük ihtimalle, tahminimce, tedavi yöntemleri insanlara kendi durumlarının o kadar da kötü olmadığını anlatmak üzerine. Durumunu anlayan hasta da yavaş yavaş düzeliyor. Ama ben zaten her şeyin farkındayım, nasıl düzeleceğimi de biliyorum. İstesem düzelirim ama istemiyorum, gerek yok ve yaşamak istemiyorum. Nasıl düzeleceğimi sorarsanız, basit sadece üstüne gideceksin. Mesela şu an bir şeyler yapmaktan rahatsız oluyorum. Düzelmek istesem en basitinden duş alarak başlayacağım. İlk başta rahatsız edecek ama alıştıktan sonra rahatsız etmeyecek. Yani rahatsız eden her şeyin üzerine gideceksin. Ama ben o rahatsızlığı istemiyorum. Böyle daha rahatım. Fiziksel ağrım var, hastalığım yüzünden. Ama önemsiz fiziksel ağrılar beni pek rahatsız etmiyor. Oyunlar ya da filmler falan etkiler ama normal bir insanı etkilediği kadar etkilemiyor."
“Her şey anne ve babada bitiyor”
Özbay, uzun süre bilgisayar ve telefon kullanmasına rağmen oyunlardaki şiddet içeriklerinin kendisi üzerindeki etkisinin sınırlı olduğunu düşündüğünü söyledi. Çocukların davranışlarının şekillenmesinde ailelerin rolünün önemli olduğunu savunan Özbay, düşüncelerini şöyle aktardı:
"Bence her şey anne ve babada bitiyor. Çocuğu düzgün yetiştirirsen çok fazla etkilenmez. Çocuk, bir katili dizide veya filmde görüp havalı olduğunu düşünüp bir şeyler yapabilir. Ama suç bizde değil, suç anne ve babada kötü yetiştirmişler çocuğu. Ben mesela oyunlarda kaç kişiyi öldürdüm, Allah bilir ama şu an bir sinek bile öldürsem canım acıyor.
Oyunlar beni o kadar etkilemedi. Sürekli telefonla oynamamın bu duruma etkisi vardır. Kesin bir etkisi vardır ama ana etkenin bu olduğunu düşünmüyorum. Daha kötüye gitmesinde etkisi olabilir. Etkisi nedir, hiçbir fikrim yok. Pek umurumda da değil. Artık bu haldeyim zaten. Bu hale gelmemin ana etkisini düşünüp bulsam ne çözülecek, gereksiz ve o yüzden düşünmeye gerek yok."
Hastaneden çıktıktan sonra tedavisini sürdürmedi
Özbay’ın hastanede kaldığı dönemde kişisel bakımı konusunda da destek aldığı belirtildi. Ancak eve döndükten sonra duş almak ve dışarı çıkmak gibi günlük aktiviteleri yeniden bırakmaya başladığını anlatan genç, doktor kontrolüne gitmek ve ilaçlarını sürdürmek istemediğini söyledi.
Özbay, yaşadığı süreci şu sözlerle anlattı:
"Kişisel bakımlarımı da yapmıyorum ve duş da almıyorum. Dediğim gibi, elimde olsa yemek bile yemem. En son ne zaman duş aldığımı hatırlamıyorum, iki aydan fazla olmuştur. Bahçeye bile çıkmıyorum. Gerek yok. Çıksam ne olacak sanki, bir şey değişmeyecek ve canım istemiyor. Hastanede ilaç vermişlerdi.
O ilaçlara devam etsem büyük ihtimalle iyileşirim. İlaçlar bittikten sonra doktora gitmem gerekiyor ama istemiyorum. Dışarı çıkmak, doktorla görüşmek veya iletişime geçmek istemiyorum. O yüzden verdikleri ağrı kesici işe yarıyor. Bu yüzden şu anda onu sürekli alıp kullanıyorum. Zararlı bir ağrı kesici ama umurumda değil. Bu yaşantım hakkında ne düşünüyorum derseniz, güzel ve mükemmel. Ben mutluyum, gayet iyiyim, sıkıntı yok. İnsanlar hala yardım etmeye çalışıyor.
Bu haberlerin çok boş olduğunu da söyleyemem. İnsanlarla tanıştım, yeni arkadaşlarım oldu. Onun dışında hayatımda bir etkisi olmadı. Hayatım güzel, mutluyum. Acı çekmem falan hiç umurumda değil. Evde olmak bana yetiyor. Hastanede yattığımda, benim gibi hasta olan iki kişiyle tanıştım. Onlardan biri şu anda hayatını kurmaya çalışıyor. Oradayken hiç konuşamıyordu. Şu an biraz daha iyi durumda, biraz daha çalışıyor falan. Arada sohbet ediyoruz. Bana etkisi yok."