- Yılmaz’ın evinin balkonunda başlayan çalışmaları, Bursa’nın tarihî hanlarındaki atölyelere taşındı.
- Kültür ve Turizm Bakanlığı, 2023’te kendisine “filografi sanatçısı” kartı verdi.
- Büyük tablolarını sipariş üzerine hazırlayan Yılmaz, İsviçre’ye gönderdiği bir eseri iki ay 25 günde tamamladı.
Çiviler, renkli bakır teller ve ahşap bir zemin… Duygu Yılmaz’ın Bursa’daki atölyesinde bu malzemeler, günlerce süren çalışmanın ardından tablolara dönüşüyor. 43 yaşındaki sanatçı için filografi, on yıl önce duyduğu merakın zamanla mesleğe dönüştüğü bir uğraş.
Bir ev ziyaretinde başladı
Yılmaz, bir ev ziyaretinde gördüğü tablodan etkilenerek filografi kurslarına katıldı. İlk çalışmalarını evinin balkonunda yaptı. Zamanla kendisini geliştirerek 2021’de Balibey Han’da atölye açtı.
2023’te Kültür ve Turizm Bakanlığından sanatçı kartını alan Yılmaz, 2024’ten bu yana üretimini Aralık Han’daki atölyesinde sürdürüyor. Sabah başlayıp akşama kadar devam eden çalışmalarının yanında, bu sanatı öğrenmek isteyenlere kurs veriyor.
Kavak zemin, bakır tel ve binlerce çivi
Eserlerinde 12 milimetrelik kavak kontrplak kullanan Yılmaz, malzeme seçiminin çalışma sürecini doğrudan etkilediğini anlatıyor. MDF ve suntanın çivileri yamultabildiğini, bu nedenle kavak tercih ettiğini söylüyor.
Renklendirilmiş bakır tellerle hazırladığı tablolarda farklı baş biçimlerine ve renklere sahip çiviler kullanıyor. Bir kilogramda yaklaşık 4 bin çivi bulunduğunu belirten Yılmaz, günlük çalışmasında bu miktarın yaklaşık iki katına ulaşıyor.
Filografinin sabır gerektirdiğini vurgulayan sanatçı, “Zoru başarmayı seviyorum” diyor.
Bursa’dan Almanya ve İsviçre’ye
Yılmaz’ın eserleri Türkiye’nin yanı sıra yurt dışındaki alıcılara da ulaşıyor. Almanya ve İsviçre’ye gönderdiği büyük tabloları arasında 115’e 115 santimetrelik çalışmalar bulunuyor. Son büyük eserlerinden biri ise 175 santimetreye 2 metre ölçülerindeki Ayet-el Kürsi tablosu.
Keçe ve ahşap boyamayla da ilgilenen Yılmaz, filografinin kendi ayakları üzerinde durmasını sağladığını söylüyor. Çalışmalarına yakından bakanların başlangıçta çivileri toplu iğne sandığını anlatan sanatçı, harcanan emeğin ancak üretim süreci görüldüğünde anlaşıldığını ifade ediyor.