Kudüs’ün hafızası hasırla dokunuyor: 200 yıllık marangozluk mirasını sanata dönüştürüyor

Sanduka, zanaat ile sanat arasındaki sınırı ailesinin tarihinden aldığı güçle kaldırıyor. 200 yılı aşkın süredir ahşaba şekil veren bir aileden geldiğini belirten sanatçı, "Marangozluk zanaatını sanatsal bir üretim alanına çevirdim.“

“Çalışmalarımın odağında mobilya tasarımları ve büyük ölçekli enstalasyonlar yer alıyor. Hasır benim için sadece bir malzeme değil, düşüncelerimi anlattığım bir ifade aracıdır" diyor.

"Sitti ve Süsleri" sergisine "Bir Yanılsama Olarak Güvenlik" adlı eseriyle katılan Sanduka, geleneksel koruma muskalarını ve güvenlik kavramını sorguluyor.

Geçmişte kadınların nazar ve tehlikelerden korunmak için kullandığı muskaların günümüzde siyasi bir boyuta evrildiğini belirten sanatçı, "İnsan güvenlik hissini bir mekana ya da nesneye bağlar. Ancak bu bağlılık zamanla kişiyi kısıtlayan bir yüke dönüşebilir" ifadelerini kullanıyor.

Sanatsal üretimindeki en büyük engelin ham maddeye erişim olduğunu vurgulayan Sanduka, İngiliz Mandası döneminden bu yana Filistin toprağının ve bitki örtüsünün hedef alındığını belirtiyor.

Eskiden Filistin’de yetiştirilen buğdayların saplarından üretilen geleneksel dokuma iplerinin tarımdaki gerileme nedeniyle tükendiğini ifade eden sanatçı, artık bu ipleri Çin gibi ülkelerden getirtmek zorunda kaldıklarını dile getiriyor.

Kudüs'teki kültürel ortamın işgal gerçekliğinden ayrı düşünülemeyeceğini söyleyen Sanduka, kentteki sanatçıların günlük hayatın baskılarını eserlerine aktardığını vurguluyor: "Sanatçı çevresini yansıtır. Bu nedenle Filistin'deki sanatsal üretimin büyük bölümü, her gün tanık olduğumuz çatışmaları ve işgalin getirdiği acıları işler."

Kudüs’ün büyük bir sanatsal potansiyel taşıdığını ancak altyapı ve imkanların yetersiz kaldığını belirten Sanduka, kültür merkezlerinin artırılması gerektiğini ifade ediyor.

Filistinli sanatçıların ve özellikle gençlerin desteklenmesinin, Filistin'in kendi haklı anlatısını dünyaya duyurmasının en etkili yolu olduğunu vurguluyor.