- Kim Jong Un’un annesi Ko Yong Hui’nin Japonya doğumlu geçmişi rejim için hassas bir çelişki oluşturuyor.
- Kuzey Kore’nin “Paektu soyu” meşruiyet anlatısı hanedanın temel propaganda unsuru olarak öne çıkıyor.
- Ko Yong Hui’nin kökeni “songbun” sistemi içinde düşük statüyle ilişkilendiriliyor.
- Uzmanlara göre Kim Jong Un’un annesinden bahsetmemesi rejim meşruiyetini koruma stratejisinin parçası.
Kuzey Kore’de iktidar, Kim ailesinin “Paektu soyu” adı verilen kutsal bir kan bağına dayandığı anlatısı üzerinden meşrulaştırılıyor.
Resmi propagandaya göre Kim Il Sung Japon işgaline karşı Paektu Dağı’nda mücadele etti ve bu soy kutsal bir liderlik hattı oluşturdu.
Ancak tarihçiler bu anlatının büyük ölçüde ideolojik bir inşa olduğunu, Kim Jong Il’in ise Sovyetler Birliği’nde doğmuş olabileceğini belirtiyor.
Annesinin kökeni rejimle çelişiyor
Kim Jong Un’un annesi Ko Yong Hui, 1952’de Japonya’nın Osaka kentinde doğdu.
Ailesi Japonya’daki Kore diasporasına mensuptu ve daha sonra Kuzey Kore’ye göç etti.
Kuzey Kore’de Japonya kökenli aileler “songbun” sisteminde düşük statüde değerlendiriliyor ve devlet gözünde riskli kabul ediliyor.
Evlilik dışı ilişki ve gizli yaşam
Ko Yong Hui, Kim Jong Il ile resmi evlilik olmadan ilişki yaşadı ve üç çocuk dünyaya getirdi.
Kim ailesi içinde resmi statüye sahip olmaması nedeniyle uzun süre kamuoyundan uzak tutuldu.
Uzmanlara göre bu durum, rejimin “kusursuz soy” anlatısıyla doğrudan çelişiyor.
Belgesel geri çekildi
Ko Yong Hui 2004’te Paris’te kanser tedavisi görürken hayatını kaybetti ancak ölüm haberi Kuzey Kore’de duyurulmadı.
Onun görüntülerinin yer aldığı bir belgeselin yalnızca parti içi kullanıma sunulduğu, daha sonra sızdığı için geri çekildiği biliniyor.
Meşruiyet riski nedeniyle sessizlik
Araştırmacılar, Ko Yong Hui’nin Japonya doğumlu geçmişinin açık şekilde kabul edilmesinin Kim hanedanının ideolojik meşruiyetini zayıflatabileceğini belirtiyor.
Bu nedenle Kim Jong Un’un annesini kamuoyu önünde hiç anmadığı ve devlet medyasının da bu konuda sessiz kaldığı ifade ediliyor.
Uzmanlara göre bu sessizlik yalnızca kişisel bir tercih değil, rejimin temel anlatısını korumaya yönelik bir strateji.