Yazının başlığına bakınca heyecanlandıran ve kulağa hoş gelen bir kavram aslında. Öyle değil mi? Yıllardır bu hesabı yaparak, bu umutla sezona başlıyor Fenerbahçe taraftarı. Bu sezona her zamankinden çok daha büyük bir umutla başladı. Aslında başlangıç hiç de fena olmadı. 18 yıl aradan sonra gelen Şampiyonlar Ligi grup aşamasına katılım heyecanı, bu süreçte geçilen üç eleme turu ve yapılan kaliteli transferler…
Ancak dikkat ettiyseniz yazının başlığının sonunda bir soru işareti “?” bıraktım. Çünkü bu ihtimal için ciddi manada bir soru işareti var ve soru işaretlerinin çok olduğu bir yerde umutlar her geçen zaman azalabilir.
6 puanlık fark sorun değil ama…
Peki Fenerbahçelilerin karamsarlığa düşmesini gerektirecek bir durum var mı? Aslında yok da diğer yandan da var. Bunu biraz açalım; altı puanlık fark sezonun beşinci haftasında pek de umutsuzluğa neden olacak bir puan farkı değil. Ancak bu süreçte yaşananlar sizden daha zayıf olan takımlara karşı ortaya konulan futbol anlayışı, kadro yapılanmasındaki hatalar, rakiplerinizin oynadığı dominasyon futbol anlayışı ve duygusal yaklaşımlar ister istemez şampiyonluk ihtimalini azaltıyor.
Beşiktaş derbisindeki mağlubiyet sonrası Şampiyonlar Ligi ilk maçında Roma karşısında ortaya konulan doğru oyun ve alınan puanın ardından stadyumdan umutla ayrılan Fenerbahçe taraftarı yarım saat içerisinde şoke olacakları bir sürecin içine girmeyi hak etmediler. Sayın İsmail Kartal’ın istifası çok büyük bir hataydı ve bu hata çok kolay aşılamayacak problemleri beraberinde getiriyor. Sayın Aziz Yıldırım’ın başkanlık refleksi olarak o anda aksiyon alarak İsmail Hoca’nın görevine devam edeceğini söylemesi kendi açısından doğru olabilir. Aksi durumda bir anda yönetim ve başkan hatalı, sahip çıkmayan pozisyonuna düşecekti. “Bir daha dönmemek üzere” diyerek altını kalın kalın çizen İsmail Kartal’ın geri dönüşü ise hepsinden daha büyük bir hata oldu. O istifa olmasaydı Gaziantep’e giderken daha yüksek heyecana ve enerjiye sahip bir camia olacaktı muhtemelen. Ancak o süreç negatif bir enerji yaşattı.
Talisca’nın gidişi ve 4-3-3
Talisca ile yolların ayrılması dünyanın sonu mu? Elbette değil. Bence de hatadır; düşüncem bu yönde ancak tek bir oyuncu üzerinden bunu okumak doğru değil. Eldeki oyuncu grubu içerisinden pek tabi çözüm üretilebilir. Dünya futbolunda tarihte 4-3-3 formasyonunu üç defansif orta saha ile oynayıp başarılı olan takım sayısı pek yok gibi. 2020 Liverpool buna örnek gösterilebilir ancak orada hücum hattında Salah-Firimino-Mane üçlüsü ve beklerde Robertson ile Trent gibi 30 asist yapan iki isim vardı. Greenwood’un 10 numarada yer aldığı ve Oğuz ile Kerem veya Nene’nin kanatlarda olduğu bir tercih pek daha makul diye düşünüyorum. Barcelona bu sezon Ferran Torres’i PSG’ye verip yerine eldeki oyunculardan Raphinha’yı santrfor yaparak yoluna devam ediyor. Üstelik Teknik Direktör Flick yaptığı ile yetinmeyip ekledi; “elimde daha 9 oynayabilecek oyuncularım var Olmo ve Gordon gibi”.
Hem de bu oyuncular daha önce o pozisyonda oynamamışken…
Yani demem o ki böylesine kaliteli oyuncu grubunun olduğu yerde teknik direktörler en azından Anadolu takımları ile oynadıkları maçlarda çözüm bulabilmeliler.
Hala umut var: Milli Ara
Şampiyonlar Ligi’nde puan veya puanlar almak adına daha ikinci bölgede oynanan ve geçiş tercih edilen oyunu doğru bulduğum için Fenerbahçe’nin Avrupa sahnesinde beklentileri belli ölçüde karşılayabileceğini tahmin ediyorum. Peki Süper Lig için umut yok mu? Tabii ki var. O da milli maç arasında, hatalardan ders çıkararak, doğruyu bularak, hem mental hem de fiziksel ve taktiksel olarak çok iyi hazırlanarak geri dönmek. Bu arada sakatlıktan dönecek olan Asensio’yu da en ideal şekilde değerlendirmek belirleyici noktalardan biri olacaktır.
Sözün kısası altı puanlık fark dert edilecek bir puan farkı değil ama diğer yandan Fenerbahçe başkanıyla, yönetimiyle, teknik direktörüyle ve futbolcusuyla bir an önce hatalardan ders çıkartıp kenetlenmeli ve doğruya yönelmeli.