Ankara, İsveç'in NATO üyeliğini ne kadar geciktirirse, İsveç için ittifaka katılım konusunda halk desteğini sürdürmek ve NATO için Baltık bölgesinin savunmasını sağlamak o kadar zorlaşabilir.
Finlandiya ve İsveç, geçen bahar aylarında NATO üyeliğine başvurmak için önemli bir karar aldıklarında, ittifakın Genel Sekreteri Jens Stoltenberg katılımın birkaç ay içerisinde sonuçlanabileceği izlenimini verdi. Ancak süreç, hiç de beklendiği gibi ilerlemedi.
Türkiye özellikle İsveç'in NATO üyeliğini engellemeye devam ederken, bu oyalama İsveç'in ittifaka katılma kararlılığını baltalama riski taşıyor. Bu durum ise nihayetinde, NATO'nun Baltık Denizi'ndeki stratejik çıkarlarına zarar verebilir.
İsveç'in NATO'ya üyeliği; Ankara'nın terörist olarak etiketlediği kişilerin iadesi de dahil olmak üzere, Türkiye'nin istediği çeşitli koşulları yerine getirmesine bağlı. Süreci henüz Macaristan da onaylamadı. Bu nedenle Finlandiya'nın İsveç'ten önce NATO'ya katılmasından artık çok daha fazla söz ediliyor. Türkiye'nin, İsveç'in katılımına yönelik itirazlarının aşılması da zor görünüyor.
Aslında süreç ilk başladığında bazı uzmanlar, Türkiye'nin süreci geciktirebileceği konusunda uyarmıştı. Ancak geçen yılın Haziran ayında Madrid'de yapılan NATO zirvesinde, İsveç, Finlandiya ve Türkiye, ileriye dönük bir yol haritası konusunda anlaştılar.
Türk Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, İsveç'in şartları yerine getirmediğini belirterek bu ilerlemeyi geciktirdi. Ardından Stockholm'deki Türk büyükelçiliği önünde Kuran'ın yakılması gibi provokasyonlar süreci daha da zor bir hale getirdi.
6 Şubat'ta Türkiye'de meydana gelen yıkıcı bir depremin ardından İsveç'in sağladığı hızlı yardımın da Erdoğan'ın fikrinin etkilemesi pek olası görünmüyor.
Bu durum şu anda İsveç'te eleştiriliyor ve pek çok kişi, o dönemdeki hükümetin neden NATO'nun liderliği ele almasına izin vermek yerine Türkiye ile ikili müzakerelere girdiğini sorguluyor.
İsveç'in o dönemdeki Dışişleri Bakanı olan Ann Linde, ülkesinin bu yaklaşımının NATO Genel Sekreteri ve önde gelen NATO devletlerinin tercihi olduğunu belirtiyor.
Rusya'nın işgalinden bu yana geçen bir yılda, İsveç'teki iç politika bağlamı önemli ölçüde değişti. NATO başvurusunu yapan Sosyal Demokratlar artık görevde değil ve bunun yerine, Ulf Kristersson liderliğindeki sağcı bir hükümet görev yapıyor.
Ve yeni hükümet, Finlandiya'nın NATO İttifakı'na katılıp İsveç'in katılmadığı bir senaryo hakkında çok endişeli.
Yeni hükümet, Türkiye tarafından "küçük düşürüldüklerini" hissettikleri uzun bir süreç yaşadı ve aslında hükümete göre bu sadece İsveç'in değil, bir bütün olarak NATO'nun sorunu olarak görülmeli.
Çünkü, hem Finlandiya'nın hem de İsveç'in NATO'ya katılımı, ittifak için büyük stratejik çıkar anlamına geliyor. NATO, on yılı aşkın bir süre önce Baltık ülkeleri için savunma stratejileri hazırlamaya başladığında, Baltık Denizi'nin doğu yakasına bir Rus saldırısı olması durumunda, İsveç topraklarının kullanılmasının gerekli olduğunu ortaya koymuştu.
Gelinen noktada ise; eğer NATO'ya Finlandiya katılıp İsveç katılmaz ise, Rusya ile 1.300 km'lik bir sınırı paylaşan Finlandiya'yı savunmak için İsveç topraklarını kullanabilmek, NATO için büyük bir sorun haline gelecek.
NATO üyesi bir ülke olarak İsveç, askeri kaynaklarının çoğunu Baltık ülkelerinin savunmasına harcayacak ve topraklarını ittifaka açarak, NATO'nun gücünü burada büyük oranda artıracaktır.
Yaşanan tüm bu olumsuz sürece rağmen İsveç'de, NATO üyeliğine yönelik halk desteği hala çok güçlü denilebilir. Ancak bu süre daha da uzarsa durum değişebilir.
En olası senaryo, Türkiye'deki seçimlerinden hemen sonra İsveç'in NATO üyeliğinin onaylanması olarak görülebilir. İki İskandinav ülkesinin üyeliğine, 11-12 Temmuz'da Vilnius'ta yapılacak olan NATO zirvesinde yeşil ışık yakılabilir.