Geçtiğimiz günlerde Ertuğrul Özkök’ün Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı İspanya’nın diktatörü General Franko'ya benzetmesiyle başlayan tartışma geçiştirildi. Ancak bir dönem medyanın Türkiye demokrasisi ve siyaseti üzerinde kurduğu vesayeti unutmamak lazım… Şimdi 3 Kasım 2002 seçimleriyle saltanatı ve vesayeti sallanan medyanın son medya diktası heveslerini hatırlayalım.
“Medyada AK Parti aleyhtarı yayınların artması, Türkiye’nin darbe ve krizler tarihi düşünüldüğünde, acaba AK Partiyi iktidardan etmek üzere yeni bir kriz veya darbe mi tezgahlanıyor sorusunu kamuoyu gündemine taşıdı.” Bugün, tuhaf gelen bu ifadeler 20 yıl önce Türkiye’nin ana gündemini teşkil ediyordu… Türkiye gibi 27 Mayıs 1960 darbesinden bu yana medyanın darbelerdeki rolünü bilenler için bunun 20 yıl değil 86 yıllık köklerini hatırlamak elzem.
Önce neler olup bittiğini hatırlayalım… 28 Şubat’ın izlerini ve partilerini silen 3 Kasım 2002 seçimlerinden sonra, 28 Şubatçı askerler emekli oldu, siyasetçiler tasfiye oldu ama gazeteciler işlerine devam ettiler.
Bu gazetecilerin büyük kısmı, 3 Kasım 2002 seçimleri öncesinde de AK Parti ve Tayyip Erdoğan aleyhine neşriyata şevkle devam etmişlerdi. Ancak, 3 Kasım’daki seçim sonuçları ve halkın bu kampanyaya rağmen AK Partiyi tek başına iktidara getirmesi, bu kesimin sesini uzun süre kesti. Bu kesimin içinde, bunu fırsat bilip geçmişle hesaplaşan ve yaptıklarından nedamet duyanlar oldu. Nedamet duymayanların yeminliler grubu, AK Parti ve Erdoğan’a 3 Kasımdan sonra da kin, husumet ve hakaret dolu saldırılara devam ettiler. Diğer bir kısım ise sessizliğe bürünerek, fırsat beklemeyi ve hatta terfi etmeyi beklediler. Bunların bir kısmı da sahiden terfi etti, içlerinden genel yayın yönetmeni olanlar bile çıktı. 17 Aralık 2005 tarihinde, AB’nin Türkiye ile müzakere tarihine karar vermesine kadar “gayriihtiyari sükunet” döneminin sona ermesini takiben taarruz için fırsat aranmaya başlandı.
Önce AB’nin bekleneni vermediği iddiasıyla yapılan hamle boşa çıkınca, AK Parti’nin ABD ile arasının bozulduğu, hatta ABD’nin AK Parti’den kurtulmak için düğmeye bastığı iddiası ortaya atıldı. Bu da gerçekleşmeyince PKK’nın yeniden şiddete başvurması dolayısıyla AK Parti’nin orduyla veya Güneydoğulu vatandaşla arasının bozulması temin edilmeye çalışıldı. Şemdinli olaylarından sonra, kontrgerilla aleyhine şiddetli, “radikal” yayın yapan çevreler, daha sonra yine hükümeti suçlama yoluna gittiler. Bu noktadan sonra da, o zamana kadar Maliye Bakanı ve Milli Eğitim Bakanıyla uğraşan bu çevrelerin, AK Partiye ve hükümete karşı salvo ateşine yöneldikleri görüldü. Öyle ki, kendilerine cemile yapan, yakınlık gösteren Başbakan Yardımcısı Abdüllatif Şener ve Mehmet Ali Şahin bile bu ateşten nasiplerini aldılar. AK Partili belediyeler ve AK Parti Kongreleri sekiz sütuna manşet olmaya başladı.
Bu arada bu gazetecilerin geçtiği irtica haberleri artarken, irtica korkusu giderek marjinalleşen Cumhuriyet gazetesinin bir tür reklam logosuna dönüştü. Bu ortamı gerginlik stratejisine oturtmaya çalışan Cumhuriyet gazetesi sahibi ve başyazarı İlhan Selçuk’un tam da bu sıralarda Cumhurbaşkanı Sezer ile görüştüğünü açıklayarak Cumhurbaşkanının stratejisini kamuoyuna ilan etmesi şaşkınlık vericiydi. Cumhurbaşkanı Sezer’in bu yazıları tekzip etmemesi, İlhan Selçuk’un 9 Martçı eğilimlerini bilen çevrelerde Cumhurbaşkanı Sezer adına kaygı yarattı. Yine bugünlerde İlhan Selçuk’un kendi ifadesiyle “dinci” Tayyip Erdoğan’ın karşısında “dindar” Süleyman Demirel etrafında birleşme planı, partisine “Cumhuriyet’in dediği olur” sloganını yazan Deniz Baykal’da endişe yaratmış olacak ki, ben Abdüllatif Şener’in Cumhurbaşkanlığına da razıyım demek zorunda kaldı. Bu arada Cumhuriyet gazetesine bir hafta içinde üç defa el bombası atılması, işin içinde “iyi saatte olsunlar”ın da olduğunu dünya aleme ilan etmiş oldu…
İlhan Selçuk’un ezelden bu işlerin içinde olduğunu biliyorduk da, diğer gazeteleri İlhan Selçuk yönetmediğine göre onların durumu neydi? Yeni bir 28 Şubat havası mı söz konusuydu? Buna net bir şekilde hayır denilemezdi. Bildiğimiz şey, bu yayın kampanyasına katılanların büyük kısmının 28 Şubat’ta çok kötü bir sicillerinin olduğudur. Bunların kimler olduğunu, vaktiyle 28 Şubatçıların Andıç’ına inanan, ama dha sonra onların yargılanmasını isteyen Basın Şeref Konseyi Başkanı Oktay Ekşi’nin kaleminden “Kim bu alçaklar?” başlığıyla okumak isterdik…
Türkiye demokratikleşir ve normalleşirken, medyanın bir kısmı 28 Şubatçı tavrından kurtulamadı. O yüzden de, her tür gerginlik ve düzeltmeyi bir kriz veya darbe başlangıcı gibi karşılandı. Dünyadaki ve Türkiye’deki değişimi gör(e)meyen bu çevreler taassup gözlüklerini çıkararak ne olduğunu anlamaya çalışmadılar. Bu yüzden de 28 Şubat darbesinden sonra medyanın vesayetçi yayınları ve tahrikleriyle 27 Nisan 2007 e-muhtırasına yol açtılar… Türkiye bu darbe teşebbüsünü de 22 Temmuz 2007 seçimleriyle tıpkı 3 Kasım 2002 seçim sonuçları gibi seçimle aştı… Peki bütün bunlar; yani, medyanın tahrikleriyle 28 Şubat ve 27 Nisan gibi iki darbe telebbüsü olurken Ertuğrul Özkök ne yapıyordu acaba? Keşke bu darbe işlerine karışan gazeteciler hatalarını samimi bir şekilde yazarak kendileriyle hesaplaşabilseler…