Amerikan üsleriyle korunan ve altlarındaki petrol dışında hiçbir önemleri olmayan devletlerin acziyetini izlerken içim sızıyor.
İslam beldeleri emperyalizmin ve siyonizmin bombaları altında yerle bir olurken onlara destek olmak zorunda olanları görünce içim sızlıyor.
İran’ın “Ben yanıyorsam hepimiz yanın” diyerek yaptığı misilleme sırasında İsrail’in güvenliği için hava savunma sistemlerini korumakla yükümlü oldukları devletlerde tam kapasite kullanmayan ABD’yi gördükçe içim sızlıyor.
Amerika’dan koruma bekleyip, ülkene postalını bastırıyorsun ve sonra onlar füzeler İsrail’e gidiyor diye senin ülkendeki oteli korumuyor. Ama sen yine de İran’a karşı Amerikancı açıklama yapıyorsun. Savaşta siyonizmden taraf oluyorsun.
Bizim ülkemizde de “Amerikan üslerini kapatın” diye bağıranlar var. Ama ülkemizde Amerikan üssü yok. Trump’ın arkasındaki haritada da net göründü değil mi karargahta!
Bizim ülkemizde kontrolü Türkiye’de olan NATO üsleri var. Ve o üsler ve ülkemizin aldığı pozisyon elimize hem Müslüman kanı bulaştırmıyor, hem füzelerden koruyor.
Güney Kıbrıs’ın kendini İngilizlere karakol haline getirmesi mi egemenliktir, yoksa Kuzey Kıbrıs’ta güven içinde ay yıldız altında oturmak mı?
Terörsüz Türkiye ile biz tam egemenlik yolunda en büyük sorunumuzu aşacağız. Savunma sanayisinde yapılanlar ile çok büyük aşama katettik. Buralara kolay gelmedik. Marshall yardımları, Altıncı Filolar, “Bizim çocuklar başardı” günlerinden buraya geldik.
İran’ın rejimiyle alakalı değil, tarihi misyonuyla alakalı bir Türkiye ile çekişmesi var. Rejimini de sevmeyebilirsiniz. Ama ABD ve İsrail’in bir taraf olduğu yerde ben İran safındayım.
Egemenlik ne büyük nimet!
Egemen olabilmek için her an, her saniye güçlü olmalısın. Her alanda kendine yetmelisin. Her şey güllük gülistanlık değil. Eskiye nazaran çokça iyi yönümüz var. Başta askeri kapasite, alt yapı, teknoloji ve zihniyet ile ilgili ancak tarım, hayvancılık, vatandaşın geçimi, ekonomi gibi alanlarda yolumuz var. Ve dünya gösteriyor ki zamanımız az. Yolu hızlı gitmek gerek.