Bir kitap düşünün; sayfaları yerinden oynamış, cümleleri birbirine karışmış, başı sonunu, sonu maksadını yitirmiş! Okuyorsunuz ama anlam tutmuyor, ilerliyorsunuz ama hakikate varamıyorsunuz.
İşte bugün dünya tam da böyle, şirazesi kaymış bir kitap gibi önümüzde duruyor.
Bir zamanlar kelimelerin ağırlığı vardı. Adalet denince yürek ürperir, merhamet denince baş eğilirdi.
Şimdi kelimeler hafif, içleri boşaltılmış, anlamları pazara düşmüş.
Hakikat gürültüde boğuluyor, vicdan kalabalıkların arasında kayboluyor. İnsan, insanın yüzüne bakıyor ama birbirini görmüyor.
Görmek başka, bakmak başka, bilmek başka, idrak etmek başka!
Şirazesi kopmuş bir kitapta cümleler nasıl yerli yerine oturmazsa, bugün de hayat öyle.
Zulüm normalleşmiş, kötülük sıradanlaşmış, iyilik ise naiflik diye küçümseniyor.
Mazlumun çığlığı bir haber başlığı kadar ömürlü, birkaç saniye sonra yeni bir gündemle unutuluyor.
Acı, tüketilen bir içerik haline geliyor. Oysa acı, insanı insan yapan en derin imtihandı.
Bu çağda herkes konuşuyor ama kimse dinlemiyor.
Herkes haklı ama kimse adil değil. Herkes özgürlükten söz ediyor ama vicdanını bir yerlere rehin bırakmış. Şirazesi kaymış bir kitapta sayfalar nasıl rastgele savrulursa, insan da bugün öyle savruluyor, kökünden, değerinden, fıtratından uzak!
Oysa dünya bir kitaptı!
Satır aralarında hikmet saklıydı.
İnsana düşen, o hikmeti okumak ve yaşatmaktı.
Şiraze, sadece kitabı değil, manayı da bir arada tutardı.
Bugün kopan yalnızca sayfalar değil; ahlak, edep ve merhamet de yerinden sökülmüş durumda.
Belki de yeniden başlamak gerekiyor. Kitabı baştan yazmak değil, şirazesini onarmak!
Yani insanın kalbine dönmesi, vicdanını hatırlaması, adaleti yeniden merkeze alması.
Çünkü şirazesi olmayan bir kitap okunmaz, şirazesi olmayan bir dünya da yaşanmaz.
Bu kitabın bir yerinde hala umut cümleleri var.
Tozun, karanlığın ve gürültünün arasında!
Yeter ki aramayı bilelim.
Yeter ki, insan kalmayı göze alabilelim.
Vesselam…