Türkiye’de uzun süredir kronikleşmiş bir sorunla yaşıyoruz;
Sorunları konuşamıyoruz.
Evet, yanlış duymadınız.
Düşünceyi ifade etmenin, itiraz etmenin, çözüm aramanın ya da sadece “bir dakika” demenin bile büyük cesaret istediği bir iklimdeyiz.
Çünkü burada mesele artık sorunun kendisi değil, o soruna dikkat çeken kişi oluyor.
Hangi alanda olursa olsun, sorunları dillendirmek adeta bir suç gibi algılanıyor.
Eleştiren hain ilan ediliyor, sorgulayan nankör, çözüm öneren ise haddini bilmez biri…
Oysa medeniyetin, ilerlemenin, adaletin ve sağlıklı bir toplumun ön şartı, konuşabilmektir.
Toplumsal meseleleri serinkanlılıkla, kırmadan dökmeden, ama samimiyetle konuşabilmektir. Sustukça sorunlar büyür, bastırıldıkça patlar, ertelendikçe kangrene dönüşür.
En acısı da şu!
Bu suskunluk sadece bireyin değil, milletin vicdanını da esir alır.
Bugün Türkiye’nin gerçek bir kalkınmadan, adaletten ya da demokrasiden söz edebilmesi için önce bu “konuşamama” zincirini kırması gerekir.
Çünkü gerçek değişim, duvarları sessizlikle örülmüş bir toplumda değil, kelimelere özgürlük tanıyan bir zeminde yeşerir.
Konuşmak, tartışmak, farklı seslere alan açmak korkulacak bir şey değildir.
Aksine bu, güçlü bir toplumun göstergesidir.
Kimse her şeyi bilmek, her şeye katlanmak zorunda değildir.
Farklılıklarımızı düşmanlık değil, zenginlik olarak görmeye başladığımızda, meseleleri kişiselleştirmeden tartışabildiğimizde, işte o zaman yol alabiliriz.
Çünkü bazen en büyük cesaret, sadece “Konuşmalıyız” diyebilmektir.
Vesselam…