İnsan için en büyük imtihanlardan biri, kötülüğü kötülük suretinde gördüğünde değil, hakikat suretine bürünmüş yanlışı hakikat zannettiğinde başlar.
Çünkü açıkça kötülük yapanı tanımak kolaydır.
Yalan söylediğini bildiğiniz yalancıdan sakınırsınız.
Zulmünü gördüğünüz zalime karşı mesafe koyarsınız.
Fakat elinde dinin kelimeleri, dilinde ayetler, hadisler, nasihatler bulunan; görünüşte insanları irşat ettiğini söyleyen fakat hakikatte onları dinin özünden uzaklaştıran kimseleri fark etmek çok daha zordur.
Asıl tehlike de burada başlar.
Ahir zamanın fitnesi yalnızca insanların dinden uzaklaşması değildir. Bazen daha büyük fitne, dinin içinin boşaltılarak insanlara din diye sunulmasıdır.
Allah’ın dini insanı adalete çağırırken dini anlatan kişi zulme sessiz kalıyorsa, Din merhameti emrederken o, merhametsizliği meşrulaştırıyorsa,
Din kul hakkından sakındırırken o, kendi çevresinin haksızlığını görmezden geliyorsa,
Din tevazuyu öğretirken o, dini şöhret ve makam merdivenine dönüştürüyorsa,
Din hakikati söylemeyi emrederken o, güç sahibinin hoşuna gidecek hakikatleri seçiyorsa,
Orada üzerinde düşünmemiz gereken ciddi bir problem vardır.
Çünkü dini anlatmak başka, dini temsil etmek başkadır.
İnsan kürsüye çıkabilir, güzel konuşabilir, milyonlarca insan tarafından takip edilebilir.
Dini kavramları ustalıkla kullanabilir. Fakat bütün bunlar tek başına hakikatin ölçüsü değildir.
Ölçü; söz ile halin birbirine şahitlik etmesidir.
Bir insanın anlattığı İslam’a önce kendi ahlakı yaklaşmalıdır.
Adaletten bahsediyorsa adil olmalı.
Merhametten bahsediyorsa merhametli olmalı.
Kul hakkından bahsediyorsa insanların hakkına riayet etmeli.
Dünyanın geçiciliğini anlatıyorsa dünyalık karşısında eğilip bükülmemeli.
Hakikatten bahsediyorsa hakikatin bedelini ödemeyi göze almalıdır.
Çünkü din, insanların üzerinde nüfuz kurmanın değil, insanı Allah’a kul olmanın şuuruna ulaştırmanın yoludur.
Belki de bugün kendimize sormamız gereken en önemli soru şudur!
Biz dini kimden dinliyoruz ve din adına konuşanları neyle ölçüyoruz?
Takipçi sayısıyla mı?
Şöhretiyle mi?
Makamıyla mı?
Hitabetiyle mi?
Yoksa Kur’an’ın ölçüsü, Resulullah’ın ahlakı, adalet, merhamet, emanete sadakat ve güzel ahlakla mı?
İnsanları kendisine bağlayanla, insanları Allah’a yönelten arasındaki farkı görebilmeliyiz.
Çünkü hakiki irşat insanı şahıslara mahkum etmez; insanın vicdanını, aklını ve imanını diri tutar.
Hakiki alim kendisini büyütmez, hakikati büyütür.
Kendisine hayranlar toplamak yerine güzel ahlaklı insanlar yetiştirmeye çalışır.
Dini dünyalık kazanmanın sermayesi değil, omuzlarında taşıdığı ağır bir emanet bilir.
Ve belki ahir zamanın en büyük basiretlerinden biri de budur!
Her Allah diyeni Allah’ın adamı, her din anlatanı dinin temsilcisi, her kalabalık toplayanı hakikatin sözcüsü zannetmemek.
Zira bazen insanı hakikatten uzaklaştıranlar, hakikate karşı açıkça savaşanlardan değil, hakikatin kelimelerini kullanarak onun ruhunu değiştirenlerden çıkar.
Bu yüzden imanımızı kişilere değil Allah’a, ölçümüzü kalabalıklara değil hakikate bağlamak zorundayız.
Çünkü insanlar yanılabilir.
İnsanlar değişebilir.
İnsanlar makamın, paranın, şöhretin ve nefsin imtihanında kaybedebilir.
Ama hakikat değişmez.
Bize düşen; şahısların peşinden körü körüne yürümek değil, hakkın izini sürmektir.
Ve unutmamak gerekir!
Dini korumak yalnızca ona dışarıdan saldıranlara karşı durmak değildir.
Bazen dini korumak, onu kendi çıkarları için kullananlara karşı da hakikatin yanında durabilmektir.
Vesselam…