Türkiye’nin demokrasi ve güvenlik paradigmasındaki dönüşüm kolay yoldan olmadı, büyük bir siyasi ve demokratik mücadelenin sonunda yeni paradigmaya geçilebildi. Buna bir yandan PKK bir yandan da devletin içindeki vesayet unsurları karşı çıktı. Türkiye’nin paradigma değişikliğine intibak edemeyenler sadece PKK ve onun paralelinde siyaset yapanlar değil... Yürütme içinde güvenlik güçleri ve bürokraside, yasama içinde başta CHP olmak üzere kimi siyasi partilerde ve yargıda anadilde eğitim hakkını savunan Eğitim-Sen’in kapatılması kararında olduğu gibi, demokratikleşmeye ve kültürel haklara direnen unsurlar vardı... Dahası bu unsurlar, terör hadiselerinin artışını, gerçeklerle bağdaşmayacak şekilde demokratikleşme ve kültürel haklar bahsinde sağlanan gelişmelerle ilişkilendirmeye çalışıyorlardı. Bakınız, Türkiye’nin terör ve strateji üretiminde vesayet döneminde maateessüf önemli roller üstlenen, şimdi siyasete girmiş olan ve hala bu paradigmaya direnen bir akademisyen bu süreci nasıl yanlış bir şekilde değerlendiriyordu:
“Düşük Yoğunluklu Çatışma’nın ..PKK terörünü kastediyor) bir başka yönü de, politik bir mücadele olmasıdır. Politik bir çerçeve, ordu tarafından hazırlanmaz. Türkiye’de, askerler, temelde, herhangi bir çözüm önerileri olamayan siyasetçileri bir kenara itmiş ve kendi askeri konseptlerini uygulamışlardır. Ne var ki Türkiye örneği bizlere açık bir biçimde göstermektedir ki böyle bir askeri başarı, teröre karşı tam bir zafer elde etmek için yeterli değildir. PKK’nın argümanlarına karşılıkta bulunacak bir konsepte halen sahip olmayan Türk siyasetçileri, PKK’nın yenilgiye uğratılmasındaki askeri başarıyı yok etmişlerdir. Diğer yanda liderini ve askeri sorumlusunu kaybetmiş olan PKK ise, Öcalan’ın ele geçirilişinin sonrasında dahi bir çok önemli politik ilerleme elde etmiştir. PKK askeri olarak başaramadığına politik yollarla erime yolunda büyük bir adım atmıştır. Bir anlamda PKK; düşük yoğunluklu çatışmayı politik araçlarla sürdürmüştür.”
Görüldüğü gibi bu kesim de, Türkiye’de yaşanan paradigma değişikliğine intibak edebilmiş değildir… Türkiye’nin yaşadığı demokratikleşme ve kültürel haklar alanında sağlanan ilerlemeler, bu kesim tarafından hazmedilebilmiş değildir. Genel prensipler doğru olarak ortaya konulurken, her nedense bu prensiplerin Türkiye’de ihlal edilmesinde, ihlal edenler değil, siyasetçiler suçlanabilmektedir. Mesela, her nedense, PKK kurucu isminin hapishanede oluşunun kullanılamayışını ve bundan kimin sorumlu olduğu telaffuz bile edilmemektedir. Bu tavır, siyasetçileri suçlarken, aslında bu meselede oluşan politikayı baltalamıştır... Bu şekilde, kamu otoritesinin demokratik süreçle politika oluşturması ve bunu hayata geçirmesi, yapılan anayasal ve yasal değişikliklere rağmen bir süre daha mümkün olamamıştır. Üstelik, bu suçlamalar, bir yandan bu hakların garanti altında olmadığı hissini vererek kamu otoritesine güven duyulmasını engellemiş; diğer yandan da kamu otoritesinin kendi politikalarını oluşturmasını engelleyecek bir tehdide dönüşmüştür. Bu bakımdan, yapılması gereken ilk şey, bürokraside ve yargıda demokratikleşmeye ve kültürel haklara ilişkin dirençleri kırmaktı. Bu zaman aldı, ancak başarıya ulaştı. Türkiye’de temel meselelerde karar verici otorite, darbeciler veya vesayetçiler değil artık demokratik bir şekilde teşekkül etmiş olan siyasi otorite oldu. “Terörsüz Türkiye” bu değişimin sonunda mümkün olabildi…